Declan Ganley to postać wyjątkowa. Będąc dzieckiem wychowywał się w Londynie, by w wieku 13 lat przeprowadzić się do rodzinnej Irlandii. Ożenił się z Amerykanką polskiego pochodzenia – Deilą (ciekawostką może być fakt, że dziadek Daili służył podczas I wojny światowej w polskim legionie armii austriackiej). Declan ma obecnie 42 lata i jest ojcem czwórki dzieci. Jako biznesmen prowadził interesy na całym świecie – w Rosji, Albanii, Iraku, na Łotwie a obecnie jako prezes firmy „Rivada Networks” (która specjalizuje się w wojskowych systemach telekomunikacyjnych) współpracuje z armią Stanów Zjednoczonych[1]. Jego wyjątkowa zdolność do robienia interesów przysporzyła mu niemałej fortuny. Chęć zaistnienia w polityce oraz wpływania na Unię Europejską skłoniły go do stworzenia nowej, populistycznej partii Libertas.

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: British National Party, Declan Ganley, Deila Ganley, Ganley, Lech Wałęsa, Libertas, Libertas.eu, Rivada Networks, Roman Giertych, traktat lizboński, UK Independence Party

- Dziewczynki już od 14 roku życia dorabiają sobie na jedzenie i na szkołę prostytucją, a chłopcy kradną lub szukają „petit job”, czyli pracy dorywczej – mówi siostra Tadeusza, polska misjonarka Zgromadzenia Sióstr św. Dominika w Kamerunie.

            – Małżeństwa należą tu do rzadkości – mówi siostra Tadeusza, której świeckie nazwisko to Helena Frackiewicz. – Na około 6 tysięcy wiernych mamy tu zaledwie dwadzieścia kilka małżeństw. Cała reszta żyje tak, jak ich przodkowie: bez żadnego ślubu, często nawet tutejszego, tradycyjnego – kontynuuje misjonarka. Niejednokrotnie dzieci zostają sierotami lub półsierotami, gdyż rodzice uciekają od odpowiedzialności i tworzą nowe związki. Z chwili na chwilę jedne „małżeństwa” się kończą, kolejne znów zaczynają. Ponadto, jak mówi misjonarka: „na porządku dziennym jest wielożeństwo”. W wyniku powszechnej poligamii, sytuacja najmłodszych w społeczeństwie jest tragiczna. – W Kamerunie spotkać można wiele rodzin, w których samotna matka wychowuje po 11-12 dzieci, często po 3-4 ojcach – mówi siostra Tadeusza i dodaje: „ci ostatni nie mają zamiaru wychowywać swoich pociech. Ograniczają się zazwyczaj do ich poczęcia”.

            Dzieci zazwyczaj nie mają możliwości kształcenia się, bo rodzice nie zarabiają wystarczająco dużo pieniędzy, by pokryć koszty nauki. Większość nastolatków chce się uczyć i ma świadomość, że bez wykształcenia ich przyszłość będzie bardzo ciężka. Aby zarobić na opłaty za szkołę i jedzenie dla rodziny, już 14-letnie dziewczynki oddają się prostytucji. Co na to ich rodzina? Siostra Tadeusza mówi ze smutkiem: „Cały system działa oddolnie i niestety bardzo skutecznie. Często to właśnie krewni wysyłają młode dziewczęta na ulicę, by zarabiały w ten sposób na chleb, bo to łatwe i szybkie”. Po chwili dodaje: „kiedy budowano u nas drogę finansowaną ze środków Unii Europejskiej, zjechało się tu wielu robotników z okolicznych wsi. Dziewczyny, przy dużym popycie, mogły na jednej usłudze zarobić aż 1000 franków i mydło”. W większych miastach, takich jak Bertoua czy Ngaiundere, sytuacja jest jeszcze bardziej wyrazista – „istnieją tam całe ulice zamieszkałe przez prostytutki. Gdy przechodzą tamtędy mężczyźni, dziewczyny krzyczą i zapraszają ich do siebie”.

            – Nie słyszałam o żadnym domu publicznym czy o alfonsach. Prostytutki pracują tu na własna rękę – opowiada Helena. – Byłam mocno wstrząśnięta, gdy znajomy katecheta opowiadał, że na wstydliwej pracy dziewcząt często zarabiają ich ojcowie – dodaje. A ci z mężczyzn, którzy mają po kilka żon i wiele córek, mają szansę na spory zarobek. Jak mówi Helena: „Rodzinnych alfonsów jest coraz więcej. Kilka dni temu moja podopieczna, ucząca się w 3 klasie liceum, skarżyła się na swojego brata ciotecznego, który wprost zapytał, kiedy zacznie zarabiać jako prostytutka, bo utrzymanie jej sporo kosztuje”. Dziewczyna, o której mowa, nie ma dużego wyboru – jej matka nie żyje a ojciec jest nieznany. Została w ten sposób skazana na łaskę kuzyna… Mimo, że zdarzają się kobiety dbające o swoją godność, w Kamerunie niemalże w ogóle nie ma możliwości być niezamężną i bezdzietną. Siostra Tadeusza wyjaśnia: „samotna kobieta należy tu do wszystkich i każdy może ją mieć. Gdy okoliczni mężczyźni wiedzą, że któraś z panien nie ma ani ojca, ani brata, ani też męża, napadają ją i gwałcą kiedy tylko chcą”.

            – Turyści odwiedzający ten kraj i widzący dantejskie sceny Kamerunu starają się jak najszybciej wyrzucić je z pamięci – mówi misjonarka. W końcu przyjechali podziwiać safari i dziką Afrykę, nie zaś zamartwiać się sytuacją dzieci w tak odległym dla nich państwie. Bieda i brak podstawowych środków do życia to nienajlepszy temat na przemyślenia w trakcie urlopu. Ale gdyby choć co dziesiąty z nich rozważył powakacyjną pomoc dla tamtejszej młodzieży, sytuacja w Kamerunie wyglądałaby zupełnie inaczej. Tym bardziej, że w przeliczeniu na złotówki, szkoła podstawowa kosztuje jedynie 400 PLN rocznie, a państwowe liceum 775 PLN. W tej cenie zawarte są już obowiązkowe mundurki, podręczniki oraz zeszyty.

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: Afryka, blog dziennikarski, Helena Frackiewicz, Kamerun, nieletni, paweł rogaliński, piekło na ziemi, prostytucja, rogalinski, siostra Tadeusza

Od 2011 roku kursy (m.in. językowe) mają zostać objęte 22% stawką VAT. Po wielu protestach Ministerstwo Finansów spuściło z tonu i zaproponowało niewielkie ustępstwa. Co dalej? O tym w rozmowie Pawła Rogalińskiego z wiceprezes Zarządu Polskiej Izby Firm Szkoleniowych Bożeną Ziemniewicz oraz posłanką PO z Komisji Przyjazne Państwo Hanną Zdanowską.

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: angielski, blog dziennikarski, Bożena Ziemniewicz, cjo professional, Hanna Zdanowska, kursy językowe, ministerstwo, nowelizacja, paweł rogaliński, podatek, projekt, szkoły językowe, ustawa, VAT, VAT na języki, Łódź

Vladimir Špidla, komisarz Unii Europejskiej, opowiada Pawłowi Rogalińskiemu o celach i założeniach listopadowego szczytu w Sztokholmie poświęconemu równości i walce z dyskryminacją.

VŠ: Wiemy o konkretnych przypadkach nadużyć w miejscach pracy, z którymi musimy sobie prawnie poradzić. W wyniku tego francuski komisarz Jacques Barrot, któremu podlega m.in. wymiar sprawiedliwości, wydał ostatnio dyrektywę nakładającą sankcje na tych pracodawców, którzy w sposób nielegalny zatrudniają imigrantów. Dzięki temu chcemy odzyskać kontrolę nad całym rynkiem pracy i przez to mieć wpływ na zwalczanie nietolerancji w pracy.

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: against discrimination, Andor László, Česko, dyskryminacja, for diversity, homofobia, Joëlle Milquet, kobiety, Komisarz UE, Komisarz Unii, Komisja EUropejska, közgazdász, ksenofobia, lgtb, Magyar Szocialista Párt, ministrů práce, mniejszość, mniejszości, Myria Vassiliadou, nietolerancja, niewiedza, Nyamko Sabuni, paweł rogaliński, prezydencja szwedzka, Robert Verrue, Sztokholm, Ted Childs, Thomas Hammarberg, tolerancja, Univerzity Karlovy, Vláda Vladimíra Špidly, Vladimir Spidla

Cezary Grabarczyk

Minister infrastruktury

- Życzę wszystkim łodzianom, aby nadchodzący rok okazał się pozytywnie przełomowy, zarówno w ich życiu prywatnym, jak i zawodowym. Mam nadzieję, że każdy z nas będzie miał okazję spełnić w nadchodzących, nowych 12 miesiącach swoje plany i marzenia. Ważne jest również, abyśmy znaleźli czas na budowanie silnych więzi z bliskimi i przyjaciółmi. Sam sobie życzyłbym natomiast dużo optymizmu i wytrwałości. Odnośnie moich planów na najbliższy rok, rozpoczniemy przełomową inwestycję – budowę nowego dworca. Co więcej, powinny również ruszyć autostrady przecinające województwo łódzkie w trzech kierunkach: na północ, wschód i południe.

Zdzisława Janowska

Poseł, prezes Międzynarodowej Fundacji Kobiet w Łodzi

- Niech zbliżający się 2010 rok przyniesie łodzianom dużo pomyślności i szczęścia. Życzę, aby mieszkańcy tego wspaniałego miasta mieli w sobie dużo optymizmu i wiary w pogodne jutro. Odnośnie moich planów – zamierzam robić to, co zawsze, a więc zajmować się sprawami biedy, opieki społecznej i zdrowia. Wybieram się właśnie do Gdyni, żeby zawieźć upominki dla biednych dzieci. Co do spraw Łodzi, mam nadzieję, że w 2010 roku uda się pomyślnie rozwiązać sprawę ŁKS-u, w którą jestem od początku zaangażowana. Poza tym gorąco liczę na to, że uda się nakłonić radnych Łodzi do porozumienia z Markiem Żydowiczem, gdyż w przeciwnym razie nasze miasto straci światowej sławy festiwal Camerimage. Jeśli Rada Miasta utrzyma swoją decyzję i nie zgodzi się na budowę centrum festiwalowego w EC-1, będzie to niewybaczalny i nieodwracalny błąd, fatalny w skutkach dla całej Łodzi. Nie ma ważniejszych dla miasta spraw ponad te wspomniane.

Jan Mędrzak

Kierownik w MPK-Łódź

- Chciałbym, aby w 2010 roku Łódź nabrała wymiaru europejskiego i stała się jeszcze lepszym miejscem do życia, pracy i rozrywki. Byśmy chcieli tu mieszkać i za każdym razem wracać. Życzę więc wszystkim łodzianom, żeby szanse, które w nich tkwią były w pełni wykorzystane, a ich plany osiągnięte. Jeśli mowa o MPK, w nowym roku zamierzamy nadal prowadzić program rozwoju firmy oraz poprawy jakości świadczonych usług. Niestety, dużo zależy w tej kwestii od polityki miasta, chociażby w zakresie organizacji ruchu oraz łatwości poruszania się po nim. Poza tym istotną kwestią jest finansowanie wykonywanych przez nas usług, bo tutaj niestety bywa różnie. Na transport wpływa ponadto wiele innych zależności, na które nie mamy wpływu – są to chociażby ceny energii elektrycznej i paliw lub podwyżki dla pracowników. Moje zawodowe plany są nierozerwalnie związane z MPK od ponad 9 lat. W związku z tym chciałbym, aby ten cały wysiłek, który wkładam w moją pracę, został dostrzeżony przez tutejszych mieszkańców. Mam nadzieję, że łodzianie zechcą go docenić i bardziej obiektywnie spojrzeć na naszą komunikację miejską, która na tle innych miast nie wygląda wcale najgorzej. Biorąc pod uwagę poziom jej finansowania, robimy wszystko, co w naszej mocy, by świadczyć usługi na możliwie wysokim poziomie.

Krzysztof Kwiatkowski

Minister sprawiedliwości i prokurator generalny

- Wszystkim mieszkańcom mojego miasta życzę, aby spełniły im się nie tylko wszystkie ich plany, ale i marzenia – nawet te najbardziej nierealne i skrywane. Żeby to był udany rok, do którego będziemy mogli wielokrotnie wracać po latach naszymi wspomnieniami. I wreszcie – aby był to czas pozbawiony przykrości, z którymi tak często na co dzień się spotykamy. Powinniśmy więc patrzeć na niego z nadzieją i optymizmem. Odnośnie swoich własnych planów, na 2010 rok mam ich bardzo dużo, ale podzielę się nimi z łodzianami dopiero w przyszłości.

Hanna Zdanowska

Poseł, członek parlamentarnej Komisji Przyjazne Państwo

- Szczerze mówiąc nie zastanawiałam się jeszcze nad moimi noworocznymi postanowieniami. Życie codzienne przynosi tyle zmian, wyzwań i pracy, że ciężko snuć tak dalekosiężne plany. W przyszłym roku będę zapewne kontynuować moją dotychczasową pracę w Komisji Przyjazne Państwo. Jest ona komisją wysłuchania społecznego i liczę na to, że łodzianie nadal będą powierzać mi te sprawy, które sami uważają za niesłuszne i krzywdzące. Co do naszego miasta i jego mieszkańców to z pewnością wiele się zmieni – już w styczniu odbędzie się referendum i być może wyznaczenie komisarza. Natomiast jesienią mamy wybory samorządowe, w tym również na prezydenta miasta. Idąc o krok dalej, mam nadzieję i życzę wszystkim, żeby nowo wybrany gospodarz Łodzi zrobił to, o czym my wszyscy od dawna marzymy – by miasto stało się metropolią w Polsce i zasłużyło na właściwe sobie miejsce na mapie kraju. Wychodząc poza ramy polityki, życzę łodzianom wszystkiego dobrego zarówno na polu prywatnym, jak i zawodowym.

Rozmawiał: Paweł Rogaliński

____________________________

MM Moje Miasto Łódź, 01.01.2010.

http://www.mmlodz.pl/7551/2010/1/1/noworoczne-zyczenia-znanych-lodzian?category=interwencje

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: Agnieszka Nowak, Anna Rakowska, Bartosz Domaszewicz, blog dziennikarski, Cezary Grabarczyk, Elżbieta Królikowska, Ewa Majchrzak, Hanna Zdanowska, Jan Mędrzak, Jarosław Wojciejszek, Karolina Kępka, Krzysztof Kwiatkowski, Maciej Grubski, Marcin Bugajski, Mateusz Walasek, Patrycja Wójcik, paweł rogaliński, polityka zagraniczna, Polska, Rafał Reszpondek, RP, Sebastian Tylman, Tomasz Kacprzak, Tomasz Sadzyńki, Witold Rosset, Witold Skrzydlewski, Władysław Skwarka, Zdzisława Janowska, znani, znani łodzianie, życzenia noworoczne, Łódź

 Wszyscy przeceniliśmy globalizację i idącą tuż za nią westernizację świata. Wschód nie zaakceptował naszych wzorców i stylu życia. Dostosował je jedynie do własnych potrzeb, by teraz użyć ich przeciwko nam – krajom Zachodu. Wojna cywilizacji zbliża się więc nieuchronnie… Czy nastąpi ona w ciągu kolejnych 100 lat? Niewykluczone.

Tuż po upadku Związku Radzieckiego łudzono się, że demokracja raz na zawsze wygrała ze wschodnimi reżimami. Wszelkie nadzieje politologów związane z tryumfem liberalizmu nad autokracją spełzły jednak na niczym, gdy spostrzeżono, że komunistyczne Chiny znakomicie dostosowały się do światowej gospodarki wolnorynkowej. W tym samym czasie Stany Zjednoczone – najdoskonalsze jak dotąd „dziecko" starej „matki" Europy – zaczęły powoli zatracać status jedynego globalnego supermocarstwa na rzecz nowych, wyłaniających się potęg. Natomiast sam Stary Kontynent nie jest jeszcze na siłach, by odzyskać choć część z dawnej dominacji nad światem.

Wschód daje nam w kość

Mimo, że bipolarny obraz zimnej wojny jest już dawno za nami, dziś po raz kolejny jesteśmy świadkami rosnącego napięcia, tyle, że nie na dwóch, a na wielu biegunach. Ponownie wyłaniają się supermocarstwa chcące rywalizować ze sobą. Nie tworzą jednak bloków państw, a działają na własną rękę. Bez namysłu, tuż obok USA i Chin można wymienić nowe, wschodzące potęgi: Indie, Brazylię, Japonię, Rosję i kraje arabskie. Szczyptę dawnej świetności może też odzyskać Turcja, która będzie się jednak liczyła wyłącznie w swoim regionie.

Poczynając od Państwa Środka, w tym przypadku mamy do czynienia z niezwykłym przeobrażeniem podzielonego niegdyś między okupantów biednego, poddańczego kraju w silne militarnie i gospodarczo supermocarstwo. Dla przykładu, chińskie banki nie tylko wyprzedziły już swoją konkurencję z USA, Szwajcarii i Japonii, ale prowadzą też dynamiczną ekspansję na nowych rynkach. Pekin, dążąc do zdetronizowania dolara jako międzynarodowej waluty i wprowadzenia na to miejsce rodzimego juana, po raz pierwszy we wrześniu 2009 roku udostępnił do sprzedaży obligacje skarbowe w wysokości 6 miliardów juanów. Fakt, że państwo to jest największym eksporterem na świecie jest jedynie przypieczętowaniem powagi powyższych słów.

Polityka ChRL jest równie ambitna. Po indoktrynacji własnego społeczeństwa poprzez założenie na tamtejszy Internet „wielkiej zapory sieciowej", mającej ocenzurować treści nieprzychylne monopartyjnemu systemowi, komunistyczny aparat władzy zwiększył nakłady finansowe na armię. Oczywiście to wciąż za mało, biorąc pod uwagę, że Stany Zjednoczone, pomimo obecnego zadłużenia, rokrocznie wydają na sektor wojskowy nieporównywalnie większą kwotę. Wzrastająca siła Chin powoduje jednak zmianę w bilateralnych relacjach – Barack Obama jako jedyny prezydent USA od 1991 roku nie spotkał się z odwiedzającym Waszyngton Dalajlamą XIV. To znaczna zmiana w porównaniu z Bushem, który publicznie, z wielkimi honorami odznaczył tybetańskiego przywódcę Medalem Wolności.

Nie taki diabeł straszny…

Mimo, iż niekwestionowany autorytet w dziedzinie politologii Samuel Huntington zapowiedział nadchodzący „zmierzch potęgi Zachodu", nie powinniśmy zapominać o słabych stronach Chin. Dwie najpoważniejsze to nieodzowne transformacje: polityczna i gospodarcza, które mogą zająć nie tylko lata, ale i całe dekady. Wszyscy inni kandydaci na przyszłe potęgi również mają jeszcze sporo do zrobienia. I wbrew temu, że inny znany politolog Robert Kagan uważa Rosję na przyszłe supermocarstwo, wielki niedźwiedź musi wpierw uporać się z poważnymi problemami wewnętrznymi, by myśleć o poszerzaniu strefy wpływów. Przypadek Indii i krajów arabskich jest podobny – niewiele potrzeba do ich wykolejenia się z zawiłej drogi do osiągnięcia statusu potęgi.

Kolejne problemy Wschodu związane są z antagonizmem dwóch państw chińskich: oficjalnie uznawanej Chińskiej Republiki Ludowej oraz nie uznawanej, acz niepodległej Republiki Chińskiej (znanej pod nazwą Tajwan). Obie strony wysuwają roszczenia wobec swoich terytoriów i jakakolwiek zmiana na arenie międzynarodowej mogłaby wywołać wojnę domową. Scenariusz jest tym bardziej realistyczny, że władze ChRL są od dawna znienawidzonym wrogiem swoich dwóch autonomicznych prowincji: Tybetu oraz Sinkiang (ich łączne terytorium stanowi ponad 30% powierzchni kraju). Nieustanne zamieszki na tych terenach to utrapienie komunistycznego reżimu.

Trzeci z kolei wybitny politolog z USA George Friedman uznał, że Huntington i Kagan są w błędzie, bo państwa takie jak Chiny czy Indie nie zagrożą naszej cywilizacji. Era dominacji Stanów ma dopiero się zacząć i to przy pomocy… Polski! Kraj nad Wisłą, dzięki silnemu wsparciu USA i swoim szerokim wpływom w państwach ościennych, ma stać się największą europejską potęgą i to tu mają zapadać najważniejsze decyzje dla całego regionu. Równie wpływowa ma być Turcja. Sądząc jednak po ostatnich decyzjach zza Atlantyku wątpliwe jest, aby teoria Friedmana się spełniła. Dla niejednej osoby może się więc wydawać zbyt optymistyczna, by mogła być realna.

Dwa światy

Dywagacje politologów na temat XXI wieku są ze sobą sprzeczne, co jednak nie oznacza, że układ sił na arenie międzynarodowej pozostaje niezmienny. Powagę niekorzystnych przemian podkreśla fakt utworzenia klubu państw BRIC (Brazylii, Rosji, Indii i Chin) oraz ścisła współpraca tej czwórki. W obliczu podkopywania swojej pozycji, kraje Zachodu muszą podjąć się trzech istotnych zadań. Po pierwsze: Stany Zjednoczone powinny wesprzeć finansowo i politycznie Unię Europejską – jej strategicznego sojusznika. Druga ważna kwestia to jak najszybsze przyjęcie Turcji do grona WE. I trzecia – położenie realnego nacisku na przestrzeganie praw człowieka w krajach Wschodu, nawet kosztem tamtejszych autokracji. Zabiegi te nie tylko wzmocnią naszą cywilizację, ale zapewnią też lepszą przyszłość ludzkości na całym globie. Na co więc czekamy?

http://www.polishzone.co.uk/uploaded/PZ25.pdf

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: blog dziennikarski, Brazylia, Chiny, CHRL, Fukuyama, George Friedman, globalizacja, Indie, paweł rogaliński, Polska, Robert Kagan, Rosja, Samuel Huntington, Stany Zjednoczone, Turcja, wojna cywilizacji, zderzenie cywilizacji

 26 grudnia łodzianie postanowili wyjść z domów i nieco poszaleć. Kina, restauracje oraz kluby bilardowe i kręgielnie pękały w szwach.

Niewątpliwym hitem kinowym okazał się dziś film Jamesa Camerona „Avatar". Sale, w których trwała jego projekcja, były niemalże całkowicie zapełnione.

- Śniadanie i obiad zjadłam w domu z rodziną, natomiast po południu postanowiłam wyjść ze znajomymi do kina – mówi klientka Cinema City Agata Holland. – W poprzednich latach nie zdarzały się raczej tego typu wyjścia, teraz jest pierwszy raz – dodaje. Jakie są plany na wieczór? Jeszcze nie wiadomo, ale jak przyznaje, nic nie jest wykluczone i możliwe, że zabawa skończy się dopiero późnym wieczorem.

Równie ciekawe atrakcje czekały w klubach bilardowych i kręgielniach. Ich właściciele nie mogli narzekać na brak klientów i z pewnością zaliczą miniony dzień do niezwykle udanych. Osoby preferujące mniej aktywną formę wypoczynku chętnie wybrały się do licznych w Łodzi restauracji i klubów.

Duża część łodzian spędziła dzień na spacerach, bądź tradycyjnie została w domach, by zajadać świąteczne potrawy.

http://www.mmlodz.pl/7598/2009/12/27/swieta-poza-domem?category=interwencje

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: blog dziennikarski, Manufaktura, paweł rogaliński, święta

Przed Archikatedrą łódzką pojawiła się szopka z żywymi zwierzętami.

Rodzice wraz z dziećmi tłumnie przyszli podziwiać nie tylko żłobek z figurkami świętych, ale i owce, osiołka, a nawet wielbłąda! Zainteresowanie było tak duże, że przerosło wszelkie oczekiwania – kilkudziesięciometrowa kolejka do oglądania szopki wydłużała się z chwili na chwilę. Dzięki specjalnym podjazdom, osoby niepełnosprawne mogły bez problemu wjechać do środka drewnianego budynku i zobaczyć przygotowaną tam wystawę i zwierzęta.

Przed szopką Fundacja „Nadzieja" zbierała pieniądze na budowę Domu Samotnej Matki. Tuż obok ustawiono liczne stoiska z lizakami, obwarzankami, watą cukrową, popcornem, balonami, oraz przeróżnymi zabawkami. W kościele odbywała się w tym czasie msza.

- Szopka jest wspaniała. Przyjechaliśmy tu specjalnie z dzieckiem, żeby miało okazję zobaczyć wszystkie zwierzęta – mówi Agnieszka Sęk. Jej czteroletni syn, Aleksander, nie ukrywając swojego zadowolenia dodaje: „Bardzo mi się tu podoba! Szczególnie zwierzątka".

http://www.mmlodz.pl/7592/2009/12/25/zywa-szopka-przy-katedrze?category=interwencje

Autor Paweł Rogaliński \\ tagi: Archikatedra łódzka, blog dziennikarski, Boze Narodzenie, paweł rogaliński, szopka, zoo