Czym jest manipulacja? Warto w tym przypadku odwołać się do prof. Bralczyka:
Niemal wszystko, co mówimy i piszemy, może być przez nieżyczliwych nam słuchaczy i czytelników uznane za manipulacyjne. Wiele zachowań językowych osób, którym nie jesteśmy skłonni wierzyć i ufać, możemy podejrzewać o manipulację. Manipulacja dotyczy przede wszystkim nie środków, lecz relacji między nadawcą i odbiorcą, choć ujawniać się może w konkretnych zachowaniach Czytaj dalej »
Zapraszam do obejrzenia filmu promującego Łódź jako miasto kultury. "Łódzkie w centrum kultury" to spot przedstawiający działalność kulturalną siedmiu instytucji: Teatru Jaracza, Filharmonii Łódzkiej, Muzeum Sztuki, Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego, Teatru Wielkiego, Biblioteki Publicznej im. J. Piłsudskiego i Łódzkiego Domu Kultury. W roli głównej – Mariusz Jakus.
“Anyone who wants to understand the twentieth century will still have to read Orwell” – said Timothy Garton Ash, the famous British author of several books and the professor of European Studies in the University of Oxford. And he was almost right, because even now, in the XXI century, Orwell’s essays are still extremely relevant and popular. “Shooting an Elephant” is a masterpiece written in 1936. It shows the story about the Imperial Policeman, living in British-controlled Burma, and his relations with the local tribes. However, by showing some fictional scenes, the writer wants us to understand universal and global problems facing mankind.
First of all, there is a problem of the authority being dominated by the crowd. When the police officer shot the innocent animal, he “heard the devilish roar of the crowd”. He was afraid of them and trapped by their expectations. He knew he should not have done it, yet he realizes that he “had done it solely to avoid looking a fool”. Czytaj dalej »
Perswazja będąca według jednych źródeł metodą retoryki[1], według innych zaś jedynie nawiązaniem do „tradycji retorycznej”[2], definiowana jest jako „wpływanie na przekonania odbiorcy za pomocą mowy przez oddziaływanie na jego rozum, wolę i emocje”. Powyższy opis należy jednak uzupełnić o stwierdzenie, iż perswazja, w przeciwieństwie do manipulacji, nie powoduje szkody osobom przekonanym do danego poglądu[3]. Co więcej, jak uważa prof. Jerzy Bralczyk:
Słusznym wydaje się rozróżnienie dwóch aspektów nakłaniania, które tu umownie zostaną nazwane dyrektywnością i perswazją (…). Za dyrektywne uznamy wezwanie do zachowań aktywnych (nawet wezwania pośrednie), za perswazyjne – wypowiedzi stymulujące postawy, które z kolei powinny sprzyjać pożądanym zachowaniom się Czytaj dalej »
Zapraszam do obejrzenia filmu promującego polską prezydencję. Opinie na jego temat są z jednej strony bardzo pozytywne:
bardzo profesionalnie zrobiony film. zreszta jak wszystkie platige image, nagrać film w ich studio. marzenie - FullWypasBartee
fantastyczne! – zinara
…a z drugiej wiele jest opinii niezbyt przychylnych:
rozumiem, że przesłanie filmu jest takie: Polska przejmuje prezydencję, wszystko dookoła się wali, a Polska z Europą zaczynają tańczyć na krawędzi przepaści? – Jaevh
To po prostu Chocholi taniec z Wesela Wyspianskiego. Marazm, gdy wszyscy tancza, a wokol wszystko sie wali. Miales, chamie o blond wlosach, zloty rog… - missbettypl
Wiedza na temat skutecznej komunikacji (nie zawsze związanej z etyką) to nic innego jak programowanie neurolingwistyczne (NLP; nazwa akcentuje powiązanie między procesami neurologicznymi a użyciem języka jako klucza do pobudzenia zakodowanych w umyśle wzorców zachowań)[1]. Za jej twórców uważa się filozofa i psychologa Richarda Bandlera oraz językoznawcę Johna Grindera. Mimo że głoszone przez nich tezy „sztuki doskonalenia” i formy psychoterapii zyskały pewne uznanie w świecie, stały się one również obiektem powszechnej krytyki[2]:
NLP (…) stało się ideologią opakowaną w pseudonaukowy język, na której zarabia się duże pieniądze. (…) NLP jest częściowo skuteczne, ale tylko wobec osób otwartych na autorytet trenera. Wobec reszty metody te są jedynie żałosne. Trener może manipulować swymi uczniami, oni nie mogą skutecznie oddziaływać na innych. Wierzą jednak długo, że mają dostęp do serc i umysłów innych ludzi. Uwiedzieni i oszukani często nie chcą przyznać się, że zostali wykorzystani. Jednak rzeczywistość nie daje się oszukać. Prawda jest realna. Jak dębowy stół Czytaj dalej »
Jamie T and Diana Spencer that I have not mentioned before, are not fully analysed here, as they represent the two “pole” accents (Cockney and RP). The accents of the speakers in question are not the ultimate examples of conservative RP or a “real” lower-class Cockney; yet, they still bracket the rest of the presented accents.
Like the majority of the British, Jamie T and Diana were also influenced by the Cockney trend. The former person, Jamie Alexander Treays, was born in the middle-class family in London, and he adopted Cockney as a teenager. It was not very difficult for him to do so, because thanks to his peers, he has become familiar with the accent from his childhood. Now he uses fluent lower-class Cockney, but there are still some features of the accent that Jamie T does not pronounce. In the case of Diana Spencer, she was born in an upper-middle class (but still aristocratic) family in 1961. On the one hand she was a descendant of Charles II of England and James II of England through illegitimate children. On the other hand, she was still a commoner who married the heir to the English throne. That is why her accent was a mixture of RP and Estuary English. Depending on the situation her accent changed from more to less informal and the other way round.
Analysing the accents of the five speakers, we can notice that they differ from each other in the amount of Cockney features. The figure below shows the location of their accents: Czytaj dalej »
Jestem dziennikarzem, publicystą oraz blogerem. W swoich artykułach opisuję życie Polonii rozsianej po całym świecie oraz bronię praw osób dyskryminowanych i najuboższych. Wraz z kolejnymi publikacjami poruszającymi ważne kwestie społeczne, zostałem nagrodzony m.in. przez Komisję Europejską, Polską Fundację im. Roberta Schumana, grupę wydawniczą Polskapresse i Fundację im. Heinza Schwarzkopfa. Zdobyłem również tytuły: Bloger 2008 roku w kategorii „Życie”, Najlepszy Blog 2010 i Dziennikarz Obywatelski 2009 roku. W lutym 2011 roku zostałem nominowany przez Parlament Europejski do tytułu Młodego Europejczyka Roku. Współpracuję też z Komisją Europejską i jako przedstawiciel polskiej prasy uczestniczę w szczytach poświęconych sprawom społecznym. Moim celem jest pisanie o życiu i problemach szarych obywateli. Serdecznie zapraszam na mój blog www.rogalinski.com.pl, gdzie znajdą Państwo wiele artykułów i interesujących informacji.
…a z drugiej wiele jest opinii niezbyt przychylnych:
A jak Wy oceniacie ten film?