PAWEŁ ROGALIŃSKI - BLOG DZIENNIKARSKI

„Panorama” TVP2 korzysta ze strony Rogalinski.com.pl

Paweł Rogaliński — Thu, 02 Sep 2010 14:19:56 +0000

Wpis na blogu z dnia 28 lipca 2010 pt. "Działka odcięta od świata" ( http://www.rogalinski.com.pl/polska/dzialka-odcieta-od-swiata/ ) doczekał się swojego reportażu w TVP2. Podstrona, którą odwiedziło ponad 7 000 internautów (m.in. z takich serwisów jak Wykop.pl, Infotuba, DziennikarzPress), zainteresowała również redaktorów "Panoramy". Edyta Bacław, czytelniczka blogu i dziennikarka TVP, zgłosiła się do mnie z prośbą o udzielenie dodatkowych informacji o Pani Jolancie Gończewskiej i jej kłopotach z działką. Oczywiście w nagłośnieniu sprawy chętnie pomogłem. Wyniki wspólnej pracy prezentuje filmik poniżej (reportaż ukazał się w telewizji 22 sierpnia 2010).

To nie pierwszy raz, gdy media powołują się na blog dziennikarski Rogalinski.com.pl. W audycji z dn. 7 października 2009 Radio Łódź stworzyło swój materiał opierając się na moim artykule pt. "Duńska edu-pułapka". Dla przypomnienia, link do materiału znajduje się tutaj: http://www.rogalinski.com.pl/europa/radio-lodz-studia-w-danii-kontrowersje-i-niedomowienia/

Cockney: show business and its rush for popularity (Kate Nash, Lily Allen, Jamie T)

Paweł Rogaliński — Sun, 29 Aug 2010 06:29:01 +0000

A public figure is a person for whom their image and popularity are extremely important. That is why pop stars always try to speak and behave in such a way, that their fans (mostly young people, teenagers) would admire them. The rising popularity of Cockney could not remain unnoticed and many public figures of different professions have decided to make their accents more Cockney-like. As a result, there are many Mockneys (Mockney speakers), who want to project their image on the basis of a trendy lower-class accent. As it is widely described later, adopting another accent is not easy and in most cases not fully successful; in some situations it can sound affected and odd. Nevertheless, it does not discourage the masses from learning popular Cockney.

Kate Nash is the best example of a person who decided to adopt Cockney in order to start her music career and gain fans. She was born in 1987 in a middle-class family in London. Her father is English and her mother Irish. She studied at the BRIT School for Performing Arts and Technology in South London, where she was taught the RP pronunciation. However, living in London all her life made her familiar with the Cockney accent and, finally (when starting her career), she adopted it. She did it, because she saw the great success of Lily Allen, a 2-year older singer from London, who also adopted Cockney. Unfortunately, except for the fact that Nash tries to speak Cockney all the time, it is not the same accent that we can hear in London. To be precise, she uses a mixture of RP, Estuary English and Cockney. What is more, many people claim she still sounds too “posh” and that her struggle to adopt the proper Cockney failed. All these make her Mockney a very interesting accent to investigate.

When Kate Nash recorded her first single “Caroline’s a Victim”, she was tracing not only the Cockney accent, but also the music of the older singer. It soon turned out to be a total success – her single was sold in many copies and people started to call her “The New Lily Allen”. The real love for songs with Cockney accent emerged when Kate Nash released her second single “Foundations”. The song was very popular and it reached number 2 in the United Kingdom Single Chart. When Nash got into the public eye, she started to give numerous interviews concerning her career and acquired accent. One of the interviews with her was held in The Album Chart Show on 19^th August 2007 and is described below.

Characteristic features of Cockney pronunciation in Nash’s speech are: g-dropping, (e.g. talkin, enjoyin, tryin) and glottal stops (e.g. in: liʔe, starʔed, recenʔly). However, she does not use h-dropping and she pronounces /h/ sound in many words (e.g. head, have). What is more, Kate Nash uses monophthongisation only partly and sometimes she pronounces words in a more Estuary English way, e.g. araʊnd, abaʊt, aʊtside, etc., and a bit later she does the same using Cockney features: somehæ:, fæ:nd. What may seem a bit inconsistent is that she uses /ə/ in words: whenevə and numbə, but when the interviewer starts to ask about articulation in a song “Foundations”, Nash modifies her pronunciation and while answering uses very open /ə/: bittɐ, littɐ, pittɐ. Last, but not least, /aɪ/ sound stays unchanged: e.g. faɪnd, kaɪnd, traɪ.

This paper focuses on adopting Cockney features, not on Cockney itself, but it is worth comparing Kate Nash’s accent with an urban London accent of another singer, Jamie T (Jamie Alexander Treays). His lower-class, vulgar language in a song “Sheila”, is a good example of Cockney. The characteristic features of the singer’s pronunciation are: glottal stops (e.g. ouʔ, geʔs,beʔer, carpeʔ), g-dropping (e.g. kickin, comin, doin), monophthongisation of (e.g. æ:t, abæ:t), open /ə/ (e.g. fellɐ, bettɐ) and many others. Many of these changes lead to assimilation, which in turn may be the main cause of misunderstanding. The rapped song “Sheila” was transcribed on many English websites, and there were huge variances as to the lyrics. The best example is the line “Her lingo went from the cockney to the gringo” which is also transcribed as: “A lean girl went from the cotty to the gringo”. The ambiguity of Cockney may lead to a conclusion that Kate Nash’s Mockney does not have to be a failure (as it was suggested above). The singer might have wanted to be fully understood and in order to do so, she resigned to adopt some parts of the Cockney accent.

Comparing Kate Nash’s pronunciation with that of Jamie T, we may come to the conclusion, that the former singer, by changing her accent (despite all arguments above), made a hazardous experiment and exposed herself to the risk of becoming a figure of fun. Natasha Bedingfield, born in Surrey near London, criticised both: Lily Allen and Kate Nash and said they should “ditch their strong London singing accents.” After a while she added: “When I was in England last year it was all about girls with Cockney accents – Lily Allen and Kate Nash. It's all inspired by people like (U.K. rappers) The Streets and Dizzee Rascal. I liked it but I'll be happy when normal voices come back”. On the Internet, there are also some sketches concerning Kate Nash’s pronunciation, for example the one called: “Well Posh – Mouthwash by Kate Nash Parody”. This clearly shows that there is a fine line between a popular celebrity and a laughing stock, and while adopting another accent, a person should be extremely scrupulous. Nevertheless, Kate Nash’s accent used in her songs brought her a great fame and people criticizing her belong to minority.

Renesans małych ojczyzn

Paweł Rogaliński — Wed, 25 Aug 2010 05:09:28 +0000

(Artykuł został również opublikowany na Onet.pl. Link na końcu tego artykułu)

Burzliwe wydarzenia w naszym kraju stosunkowo szybko ukształtowały sprawnie funkcjonujące społeczności lokalne, oparte w dużej mierze na bezinteresownej chęci realizowania interesu publicznego. W ten sposób wykreowaliśmy nasze małe ojczyzny, a one same – nas.

W jedności siła

Przez wiele lat pojęcie społeczeństwa obywatelskiego było Polakom obce. Zobojętniali na politykę i wszelkie wydarzenia w kraju, rodacy nie mieli zamiaru włączyć się w aktywne życie społeczne. Przyczyn takiego stanu rzeczy było wiele – część osób nie uczestniczyła w nim ze względów światopoglądowych, część też z urazy do przymusowej aktywności w czasach PRL. Jeszcze inni ze zwykłego braku zainteresowania otaczającym ich światem. Dopiero, gdy po 1989 roku uwidoczniło się wiele nierozwiązanych dotąd spraw, naród zaczął się jednoczyć i tworzyć lokalne wspólnoty. Zorganizowanie i pomysłowość stały się głównym motorem do działania. Spontaniczne akcje w sposób niebywale sprawny wyrastają na wielkie projekty, realizowane przez tysiące ludzi. Gdzie należy upatrywać bodźców kreujących nasze kolektywne zaangażowanie? Z pewnością wszędzie tam, gdzie emocje i lokalny patriotyzm wzięły górę nad zobojętnieniem. Kilka przykładów można znaleźć poniżej.

Aktywność lokalna

Łódź jest szczególnie kreatywnym miastem, opierającym swój wizerunek na wielu oddolnie organizowanych festiwalach i promocji kultury, stąd jest bardzo dobrym przykładem aktywności lokalnej. Szeroko zakrojone działania społeczeństwa obywatelskiego widać chociażby podczas ostatnich protestów w sprawie festiwalu Camerimage, wspierania klubu Widzew w negocjacjach z PZPN, organizacji wielorakich imprez charytatywnych czy też usunięcia w referendum w styczniu 2010 roku dotychczasowego prezydenta Łodzi – Jerzego Kropiwnickiego. Wszystkie te przedsięwzięcia mają na celu realne wpływanie na losy naszej wspólnej, małej ojczyzny. Większość z nich kończy się sukcesem. Pozostałe, jak na przykład sprawa Camerimage, pozostają niełatwe w ocenie. I mimo, że ta ostatnia kwestia nie została jeszcze rozwiązana, to już cały świat zdążył usłyszeć o łodzianach, którzy kochają sztukę ponad wszystko i są gotowi o nią walczyć.

Rokrocznie, dzięki aktywności mieszkańców, powstają nowe imprezy. We wrześniu po raz pierwszy będzie miał miejsce Se-Ma-For Film Festival, będący unikalnym podsumowaniem stulecia filmu lalkowego. Wiele innych wydarzeń w Łodzi jest tworzonych bez dużych nakładów finansowych. Zaliczyć do nich można oddolnie zainicjowany Dzień Ziemniaka, który cieszy się ogromną popularnością wśród lokalnej społeczności.

Emigracja trzyma się razem

Polonia w Stanach Zjednoczonych i wielu krajach Europy Zachodniej również stara się wpływać na lokalną politykę. Do niedawna jednym z głównych kandydatów Partii Republikańskiej na gubernatora stanu Illinois był Adam Andrzejewski. Przy silnym wsparciu lokalnej prasy i rodaków z Chicago, wieści o kandydacie z polskimi korzeniami szybko dotarły do Warszawy. Sam Lech Wałęsa gorąco wstawił się za rodakiem. Niestety, mimo całego wsparcia, które otrzymał Andrzejewski, jego kandydatura została ostatecznie odrzucona w prawyborach. Historia ta pokazała jednak, że Polacy w USA potrafią się zjednoczyć i promować własnego reprezentanta.

Nasi emigranci przebywający w Wielkiej Brytanii również kandydują w lokalnych wyborach. W tych z maja 2010 roku mogliśmy się poszczycić kilkunastoma kandydatami z Polski. Co więcej, do Izby Gmin startowali też: Mark Lazarowicz z Partii Pracy oraz konserwatysta Daniel Krawczyński. Rodzice obu panów są imigrantami znad Wisły. W innych państwach na świecie, gdzie obecna jest mniejszość polska, nie trudno zauważyć jej wpływ na lokalną politykę. A fakt, że Polacy są rozsiani po całym świecie, jedynie potęguje nasz udział w globalnym procesie decyzyjnym.

Internet lokalnie

Podział na życie lokalne w kraju i za granicą, w XXI wieku należy uzupełnić o partycypację w bujnym rozwoju społeczności wirtualnych. Ich znaczenie jest niejednokrotnie lekceważone, co jednak nie zmienia faktu, że grupy okolicznych internautów potrafią wpływać na wiele strategicznych decyzji. Dobrym tego przykładem może być portal Wykop.pl. To dzięki niemu podczas ostatnich wyborów prezydenckich policja zainteresowała się kilkoma przypadkami łamania ciszy wyborczej. W efekcie dowody zamieszczone na witrynie w formie zdjęć i filmów posłużyły jako materiał dowodowy. Co ciekawe, coraz więcej wpisów na stronie jest nastawionych na wywieranie wpływu na lokalne władze lub policję. Warto przy tym zacytować wpis, który został bardzo silnie poparty przez społeczność internetową:

„Wykopcie to, proszę, bo może wtedy policja coś zrobi. Mamy dość tych zbirów. Jestem z Łącka. (…) Wierzę, że dzięki wykopowi zainteresują się tym ogólnopolskie media. W miasteczku jest grupa młodych facetów, która zastrasza ludzi. Niedawno w centrum miasta zatrzymali samochód i pobili pasażerów, którzy chcieli bronić małego dziecka. Policja nic nie robi”.

Inną, ale równie ważną rolę pełnią dziennikarze obywatelscy, którzy zajmują się przede wszystkim opisywaniem lokalnych problemów i wskazywaniem możliwości ich rozwiązania. Warto podkreślić, że grupa ta za swoją pracę nie otrzymuje żadnego honorarium. Portale skupiające dziennikarzy obywatelskich to przede wszystkim: DziennikarzPress, Infotuba i Wiadomości24. Nie można również zapomnieć o blogerach, którzy mają na swoim koncie równie istotny wkład w kreowanie społeczeństwa obywatelskiego.

My kształtujemy ją, ona nas

Małe ojczyzny przeżywają obecnie swoje lata świetności. Odgrywają też w naszym życiu coraz bardziej istotną rolę. Kształtujące się społeczeństwo obywatelskie daje wyrazisty dowód na to, że większość Polaków przekonała się o potrzebie uczestniczenia w lokalnym życiu i procesie decyzyjnym. Zaangażowanie się obywateli w działalność władz samorządowych polega tutaj zarówno na wspieraniu wartościowych pomysłów, jak i na sprzeciwie wobec braku urzędniczej wyobraźni. Miejmy jednak nadzieję, że pozostała, bierna dotąd część społeczeństwa również otworzy się na sprawy otaczającego ją świata. Bo warto być aktywnym i współdecydować o naszej wspólnej przyszłości.

_____________________

Artykuł dostępny również na Onet.pl: http://wiadomosci.onet.pl/1621130,2677,2,kioskart.html

Postawmy pomnik Chopina w Rzymie!

Paweł Rogaliński — Sat, 21 Aug 2010 05:49:12 +0000

Prezes Stowarzyszenia Włosko-Polskiego "Fryderyk Chopin" w Rzymie, prof. Barbara Nowina Jankowska, zwraca się do wszystkich Polaków z gorącą prośbą o wsparcie budowy pomnika naszego wielkiego kompozytora i pianisty. Pomnik ma być kopią tego z Warszawy (dłuta Wacława Szymanowskiego), ale odpowiednio mniejszy, gdyż jego ciężar nie może przekraczać 10 ton. Czasu jest niewiele, ponieważ władze Wiecznego Miasta nie zamierzają długo czekać - pomnik albo powstanie jeszcze w tym roku, albo w ogóle. Wykonanie pomnika wraz z transportem to kwota rzędu 1,2 mln złotych. Każdy, kto chciałby wesprzeć akcję, proszony jest o wpłatę pieniędzy na konto: DnB NORD 20 1370 1037 0000 1706 4954 3000, z dopiskiem "Na pomnik Fryderyka Chopina w Rzymie"*. Warto przypomnieć, że na świecie istnieje już wiele kopii tego pomnika. Najsławniejszy z nich wykonany został w skali 1:1 i znajduje się w japońskim mieście Hamamatsu (浜松市).

*(numer konta bankowego zaczerpnięty ze strony http://www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20100222&id=my12.txt)

General and adoptive RP

Paweł Rogaliński — Wed, 18 Aug 2010 22:58:18 +0000

We may refer to general, or in other words mainstream RP, as upper-middle-class. As to the usage of general RP, it is now spoken in most BBC commercials advertising expensive products, financial services and electrical goods (whereas regional accents are used mostly for food and natural products). What is more, mainstream RP is used as a teaching model. That is why it is very much recognised outside the UK (of course wherever teachers do not prefer Australian or the General American accent), where people base on old textbooks and the BBC World Services. All around the world (e.g. in such countries as Chile, Argentina, Germany, Poland, Saudi Arabia, Indonesia or Japan) general RP retains its prestige and is the main goal to achieve[1] by non-native speakers (Graddol 2002, 261).

Another variety – adoptive RP - is the one that is “spoken by adults who did not speak RP as children”, for example Margaret Thatcher and John Major. It is because of social pressure that people decide to acquire RP. The other reason may be some schools that insist on their pupils to learn “Standard English”. Adoptive RP is joined with general RP. When a person learns the “proper” speech and is able to pronounce it exactly in the same way as native speakers of RP do, nobody hears the difference between the two varieties and it is thought to be a general RP. In other cases it can be easily noticed that adoptive RP speakers often avoid elision, smoothing, assimilation, intrusive ‘r’ and many other “special-context variants” that native RP speakers extensively use (Wells 1992, 284). It is worth mentioning that another variant: Near-RP (or Quasi-RP) is any accent that enables the hearer to localise the provenance of the person who speaks. It may sound unrealistic and too affected (Wells 1992, 297).

[1] Non-native speakers use recordings with general RP English, but most of them never achieve general RP as such.

Dzień Różnorodności

Paweł Rogaliński — Sun, 15 Aug 2010 10:07:00 +0000

17 października w centrum handlowym Złote Tarasy w Warszawie odbędzie się jedyna w swoim rodzaju impreza organizowana przez Komisję Europejską – Dzień Różnorodności. W tym wyjątkowym wydarzeniu po prostu trzeba uczestniczyć!

Festiwal na Węgrzech

Dzień Różnorodności jest obchodzony w tym roku jedynie w czterech krajach. Jako pierwsze świętowały Węgry – 8 maja. Tego dnia cały Budapeszt tętnił życiem, a jego serce biło na placu Erzsébet. Jak się okazało, setki rozbawionych ludzi przyjechały specjalnie na tę imprezę z różnych stron kraju. Nie ma się czemu dziwić, bo imprezę uświetniły liczne wystąpienia tamtejszych znanych artystów, m.in. Animal Cannibals, Sub Bass Monster, Boldizsár László czy też Ferenc Molnár Caramel. Prócz koncertów, liczne organizacje pozarządowe współpracujące z Komisją Europejską przygotowały serię dalszych atrakcji. Były to zajęcia dla różnorodnych grup wiekowych, a więc: pokazy audiowizualne, teatrzyki, ściana graffiti, park zręcznościowy, wystawy fotograficzne oraz wiele konkursów z nagrodami. Impreza odbiła się szerokim echem w krajowych mediach. Ci Węgrzy, którzy nie zdążyli na to wydarzenie, nie prędko będą mieli okazję uczestniczyć w kolejnej edycji. Dzień Różnorodności nie jest bowiem regularnym, corocznym festiwalem i być może w Budapeszcie już więcej nie zagości.

Cel imprezy

Misja festiwalu skupia się na promocji wielokulturowości oraz zwiększaniu społecznej wiedzy na ten temat. Hasło przewodnie, które od lat towarzyszy tego rodzaju przedsięwzięciom to „Za różnorodnością. Przeciw dyskryminacji”. Dzięki regularnie prowadzonej kampanii, Komisja chce przekonać Europejczyków, że życie w zróżnicowanym społeczeństwie przynosi wiele korzyści. Poprzez zabawę, muzykę i różnego rodzaju interaktywne formy rozrywki, warto otworzyć się na osoby innej rasy, wiary, orientacji seksualnej, bądź też odmiennych przekonań. Festiwal jednocześnie wspiera równouprawnienie osób niepełnosprawnych i w sposób szczególny traktuje problem Romów na Starym Kontynencie. Trzeba pamiętać, że tematyka tolerancji i różnorodności, w obliczu jednoczącej się Europy, staje się niezwykle aktualna. W związku z tym dobrze jest włączyć się w organizowane wraz z festiwalem otwarte debaty z ekspertami UE, ponieważ tylko w ten sposób społeczeństwo ma możliwość wyrazić publicznie swoje poglądy, lub też znaleźć wspólne rozwiązanie wielu konfliktów.

Warszawa – program imprezy

Jakich atrakcji możemy spodziewać się w Warszawie? Niestety program festiwalu jest jeszcze w trakcie przygotowań i ciężko podać jakiekolwiek szczegóły. Z pewnością od strony merytorycznej, będziemy mieli okazję: dowiedzieć się, jakie są konkretne działania Unii w sferze promocji tolerancji, zasięgnąć rady prawnej dotyczącej statusu równouprawnienia w Polsce i w Unii Europejskiej lub też poszerzyć swoją wiedzę na temat innych narodów, co niewątpliwie przyczyni się do obalenia wielu stereotypów. Odnośnie kwestii praktycznej, należy przygotować się na sporą ilość informacji, broszur, różnego rodzaju upominków i gadżetów promujących tolerancję. Główną częścią programu będą występy muzyczne polskich gwiazd, które powinny mieć miejsce w godzinach około 10:30-18:00. W tym czasie będzie też można spotkać przedstawicieli polskiego rządu, Komisji Europejskiej oraz wielu celebrytów. Będą oni otwarci na wszelkie rozmowy o dyskryminacji. Pozostałe atrakcje będą bardzo podobne do tych z Budapesztu. Więcej szczegółów powinno pojawić się wkrótce w prasie oraz na stronie internetowej organizatora: www.stop-discrimination.info.

Czy przyjechać?

Warto pamiętać, ze wydarzenia w Warszawie są przeznaczone dla wszystkich Polaków, bez znaczenia, czy mieszkają oni w stolicy, Łodzi, Ustce czy Otwocku. Może więc opłaca się zorganizować rodzinną wycieczkę do Warszawy i przy okazji zwiedzania miasta, dowiedzieć się czegoś o innych kulturach i narodach. 17 października to niedziela, a więc dzień wolny od pracy. Pokażmy tego dnia Europie, że nie jesteśmy, jak to niektórzy pogardliwie mówią, ciemnogrodem. Udowodnijmy, że nowoczesna Polska bardzo różni się od tej, która pozostała w sferze stereotypów wciąż powszechnych na Zachodzie. Przyjedźmy na Dzień Różnorodności i zadziwmy Europę naszym otwartym światopoglądem.

Pervenche Berès – przemowa dot. ubóstwa

Paweł Rogaliński — Thu, 12 Aug 2010 06:03:57 +0000

Pervenche Berès (ur. 10 marca 1957 w Paryżu) – francuska polityk, eurodeputowana. Wygłosiła przemowę podczas Dziewiątego Spotkania ds. Osób Dotkniętych Ubóstwem. Serdecznie zapraszam do odsłuchania filmiku:

Accents: Upper-crust RP (U-RP)

Paweł Rogaliński — Mon, 09 Aug 2010 05:43:32 +0000

Received Pronunciation is not a monolith. The most traditional part of the RP accent is the so-called “Upper Crust”. As it is highlighted by J. C. Wells, the relationship between the varieties of U-RP: conservative and advanced one, is mainly chronological. The first one mentioned – “conservative” – is spoken by older generation and sounding decidedly old-fashioned. It is the speech of the royal family (J. C. Wells called it: “the accent associated with a dowager duchess”), and is very similar to the pre-war language of the British films and BBC broadcasting of those times (Wells 1992, 280). Even now, older members of the royal family will say [haɪs] for [hɑus] house, [sendst] for [sændhз:st] Sandhurst,[pɑ:lɪs] for [pauələs] powerless, [rɪ’feɪnd] for [rɪ’faɪnd] refined, as well as [ɔ:f] for [ɒf] off or [’lendskeɪp] for landscape. What is more, in words like: fragmentary, temporarily or formidable, the stress falls on the 1^st syllable. In Great Britain it is accepted that the queen sounds like her pre-war ancestors and as a result, there is some “distance” between common people and the royal family. Nevertheless, there are voices criticizing such an “affected” accent (Graddol 1996, 261).

Much more popular, although still exclusive, is advanced RP. This type is used primarily by upper class young people and in some professional circles. Despite some elements of temporary fashion, the pronunciation of advanced RP shows not only the way in which the whole accent will develop, but also the future of general RP. According to A. C. Gimson, the best example of such a process can be “the originally advanced ‘affected’ diphthong in home, involving increased centralisation and a tendency towards monophthongisation, which seems likely to become general in a very short time” (Gimson 1992, 88).

U-RP as a whole (conservative and advanced together) is definitely upper-class. As J. C. Wells claims, it is more less the same accent as so called Oxford English, yet the second term may seem a bit vague. The U-RP has got several characteristic features that are easy to notice. The vowel /æ/ is realised as [ɛæ] or [eæ]. For instance when we want to say that man, we should pronounce [‘ðɛæt ‘mɛæn]. The younger generation of U-RP speakers tend to use more open and fashionable [a]. It is a novelty in the accent and not everybody accepts it. Two other sounds: /ʌ/ (like in: strut) and /ɑ:/ (palm or bath)are back. The same happens with /u:/ (like in: goose). Diphthongs /ɪə, ɛə, ʊə/ (like in: near, square and cure) are centred and have more open second element. What is more, in the word nurse, the vowel is, just like previous ones, more open than it normally is, and is pronounced as [nɐ:s]. These are the most basic characteristic features of U-RP (Wells 1992, 281).

Komisarz UE: minimum 20 mln Europejczyków wyjdzie z biedy

Paweł Rogaliński — Thu, 05 Aug 2010 06:44:48 +0000

László Andor, komisarz Unii Europejskiej, opowiada Pawłowi Rogalińskiemu o walce z bezrobociem, bezdomnością i wykluczeniem społecznym.

Paweł Rogaliński: Panie Komisarzu, w ciągu ostatnich lat Komisji Europejskiej nie udało się w pełni zrealizować zakładanych celów walki z ubóstwem.

László Andor: Ostatnie dwa lata rzeczywiście nie potoczyły się pomyślnie pod wieloma względami. Nikt nie mógł jednak przewidzieć kryzysu gospodarczego i związanych z nim konsekwencji. Ani rządy krajowe, ani też instytucje unijne nie były przygotowane na taki przebieg zdarzeń. W związku z tym, w miarę poznawania nowych warunków, musieliśmy się do nich dostosowywać i poddawać głębokiej rewizji nasze dotychczasowe spojrzenie na wiele kwestii.

PR: A więc strategia opracowana przed kryzysem przestała się po prostu sprawdzać?

LA: Dokładnie. W jednej chwili wszystkie nasze założenia, łącznie z opracowanym budżetem, legły w gruzach. To główny powód tego, jak bardzo byliśmy nieprzygotowani na zaistniałą sytuację. Z drugiej strony nie można wykluczyć, że w przyszłości znów nas coś zaskoczy. Dlatego zawsze trzeba być przygotowanym na wszelkie możliwe sytuacje, inaczej może się to skończyć tak, jak miało to miejsce w krajach bałtyckich.

PR: Mówi Pan o niespodziewanym załamaniu gospodarczym?

LA: Kraje bałtyckie przez bardzo długi czas ignorowały prawa finansowej stabilizacji. Ich błyskawiczny wzrost gospodarczy oparty był na olbrzymim napływie kapitału zagranicznego i na dużym deficycie finansów publicznych. Prędzej, czy później, przy pierwszym zawirowaniu na rynkach finansowych, musiało się to tak skończyć. Niewiele brakowało, a Litwa, Łotwa i Estonia stanęłyby w obliczu bankructwa.

PR: Dlatego Unia Europejska zmusiła ich do oszczędności, nawet kosztem najbiedniejszych.

LA: Owszem, ale Unia nie wskazywała palcem, na czym konkretnie rządy państw bałtyckich mają oszczędzać. Proszę mi wierzyć, że było wiele innych opcji, gdzie rządzący uzyskaliby duże oszczędności. Nikt ich nie zmuszał do cięcia wydatków akurat w tak wrażliwych społecznie sektorach.

PR: Czyli przyznaje Pan, że drastyczne cięcie wydatków budżetowych to duży błąd?

LA: Ależ oczywiście. Cięcie wydatków budżetowych w celu uzyskania stabilizacji jest konieczne tylko w przypadku niezwykle poważnej presji ze strony rynków finansowych. I nawet, jeśli ona występuje, rządy wciąż powinny starać się uchwalić budżet w taki sposób, by nikt na nim nie ucierpiał. Zawsze trzeba brać pod uwagę los najsłabszych jednostek w społeczeństwie. Stąd Komisja Europejska nie pochwala działań państw bałtyckich z czasów kryzysu gospodarczego i sama podejmuje wiele posunięć mających na celu polepszenie doli najbiedniejszych.

PR: Jak choćby?

LA: Ostatnio uchwaliliśmy priorytety na następne 10 lat, do roku 2020.

PR: A konkretnie?

LA: Priorytety wyznaczone na kolejną dekadę są dość ambitne, ale nie nieosiągalne. Myślę, że w wyniku naszych działań i sumiennego realizowania prospołecznego programu aktywizacji zawodowej, blisko 20 milionów ludzi w UE powinno wyjść w tym czasie z ubóstwa. Ta liczba to nasze absolutne minimum, a nie cel sam w sobie. W przyszłości będziemy mogli zdziałać o wiele więcej. Jak sam Pan wie, obecna sytuacja finansowa Unii jest dość ciężka i uwaga wszystkich czołowych polityków skupiona jest na powstrzymaniu niekorzystnych dla nas trendów, takich jak np. nieustannie wzrastające bezrobocie. Ale gdy tylko uda się odwrócić te złe tendencje, będziemy w stanie skupić się na skuteczniejszym rozwiązywaniu problemów biednych.

PR: Nadal jednak nie usłyszałem konkretów dotyczących np. tych, którzy z różnych względów nie mogą pracować.

LA: Oczywiście zdajemy sobie sprawę z tego, że nie każdy może znaleźć pracę i nie każdy jest w stanie wykonywać jakikolwiek zawód, nawet, jeśli jest w wieku produkcyjnym. Dlatego też będziemy wkrótce rozmawiać o wysokości rent, zasiłków i emerytur. Podczas przyszłej prezydencji Belgii postaramy się też wypracować nowe rozwiązania dla problemu dziedziczenia biedy i staną się one podstawą do naszych dalszych działań.

PR: A co z bezrobociem strukturalnym? W wielu krajach występują poważne trudności w przekwalifikowaniu byłych pracowników o ścisłej specjalizacji w konkretnych dziedzinach.

LA: Ponieważ jest to, jak Pan wspomniał, bardzo poważna kwestia, stworzony został Europejski Fundusz Społeczny, na który Unia przeznacza blisko 10% swojego całkowitego budżetu. Wczoraj miałem okazję rozmawiać z przewodniczącym Bundestagu Norbertem Lammertem i było mi bardzo miło słyszeć, że Niemcy są zadowoleni z funkcjonowania EFS. W związku z tym, widząc, że Fundusz jest bardzo potrzebny, dążymy do tego, aby działał jeszcze sprawniej niż dotychczas.

PR: Jednym ze sztandarowych postulatów Dyrekcji Generalnej ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Równości Szans KE jest walka z bezdomnością. Jakie są Wasze plany odnośnie tej kwestii?

LA: Dla Komisji Europejskiej problem mieszkalnictwa jest szczególnie ważny. Ostatnio wprowadzona została dość istotna zmiana dotycząca Europejskiego Funduszu Rozwoju, która pozwala na wykorzystanie go w celu budowy mieszkań dla istotnych grup etnicznych w Unii Europejskiej, takich jak np. Romów. Wraz z nadchodzącą prezydencją Belgii będziemy jednak poszukiwali nowych rozwiązań.

PR: Co może zrobić szary obywatel Unii – statystyczny Jones, czy Kowalski, by zwalczać biedę?

LA: Co szósta osoba w Unii Europejskiej doświadcza biedy. Wystarczy, że pozostałe pięć, w ramach solidaryzmu społecznego, nieco ją wspomoże. Nie chodzi mi tu wyłącznie o kwestię finansową, ale też np. o dobrą radę, czy ofertę pracy dorywczej. Niestety, życie zazwyczaj nie okazuje się tak łaskawe.

Rozmawiał: Paweł Rogaliński

Accent vs. dialect

Paweł Rogaliński — Sun, 01 Aug 2010 15:29:44 +0000

Accent is a feature of speech that can tell us what is the age, gender and education level of the speaker, as well as his or her wealth, social class, emotional attachment to their job, home town or political party. What is more, it often shows us how much time a person has spent travelling. Although theoretically any accent can accompany any dialect, Received Pronunciation appears almost exclusively in United Kingdom Standard English (but at the same time UKSE is pronounced in majority of British accents) and as to the second most commonly known and researched: Cockney, its dialect and accent are very closely tied together (Stockwell 2002,5).

There are two different streams which strongly affect Standard English (meaning RP and UKSE together). The first one is called the “Americanisation” of British English and it has been documented for decades (mostly because of the influence of American culture on other countries, but also because of globalisation, McDonaldization and other phenomena rooted in the USA and present in the whole world). It concerns mostly words and expressions (but also pronouncing separate words), which, through American films, are easily adopted by the younger generation (Collins 2008, 204). The second one, thanks to which British English changes, is Cockney. Here, unlike American English, the field of influence is not spelling or adopting new vocabulary, but mostly accent. That is why there is a whole range of accents in the middle ground between RP on the one hand and London working-class speech (Cockney) on the other.